fbpx
Blog

Leef jij als sprinter of als marathon loper?

Wekker gaat, snoozen, opstaan, kids uit bed, ochtendritueel, naar school, door naar het werk, vergadering in en vergadering uit, eindelijk weer achter je pc, snel wat eten en dan weer door, laptop uit en door naar huis, boodschappen, eten koken, kids naar bed en pfff daar zit je eindelijk weer naar een hele marathon. Dag in dag uit, taak na taak, alles volgt elkaar in een razendsnel tempo op. Blijf je maar doorgaan, zonder rust? Geen tijd om stil te staan, want er is nog een lange weg te gaan?

Ben jij een marathonloper

Zolang je blijft doorgaan, kom je in een soort trance terecht. Een trance waarin je geen vermoeidheid en geen pijn meer voelt. Je emoties en gedachten krijgen geen ruimte meer om te reflecteren. Kenmerkend voor een marathonloper is ook dat hij al zijn reserves opbrand en net zo lang blijft lopen totdat hij er bij neervalt. En dan maar hopen dat dat pas na de finishlijn gebeurd. Helaas is het tegenovergestelde waar, wij vallen met bosjes uit met chronische vermoeidheid, burn-out, overspannenheid en depressie.

Maar waarom kiezen wij toch om te leven als een marathon loper? Is er zoveel werk te verrichten? of durven wij gewoonweg geen nee te zeggen tegen onze baas, partner en/of vrienden? Hebben wij een misplaatst hoog verantwoordelijkheidsgevoel? Of willen wij ook alle problemen voor de anderen oplossen? Durven we geen eigen grens aan te geven en blijven wij maar in het molentje van de hamster doordraaien? En waarom eigenlijk? Waarom laten wij ons zelf door de omgeving in een keurslijf van een marathon loper dwingen?

Waarom zijn wij de marathonlopers

Dat komt doordat wij vooral naar buiten gericht zijn. Onze eigenwaarde wordt bepaald door de manier hoe de buitenwereld naar ons kijkt. Wij voelen ons pas goed als wij complimenten en bevestiging van buitenaf krijgen. En wij hangen ons geluk en het gevoel om geliefd te zijn op aan iemand anders. Wij nemen de normen en waarden aan van onze omgeving. Dus zorgen wij ervoor dat ons lat torenhoog staat. En koste wat het kost zullen wij niet onder deze norm presteren. Wij gaan over onze grenzen, wij maken alle reserves op, wij raken leeg (lichamelijk en geestelijk) en kunnen nergens meer volledig in pieken. En gaan maar door. Rust neem je pas als je tussen 6 plankjes ligt, toch?

Ik leef liever als een sprinter

Tegenwoordig zien wij deze herstel en rust periodes als iets egoïstisch, iets wat je verdiend moet hebben, een cadeautje. Deze rust en herstel periode mag je pas ontvangen als je alle andere taken hebt uitgevoerd en afgerond. En daar ben ik niet mee eens! Als ik mijn aandacht naar binnen keer. Als ik ga voelen en ervaren. Dan weet ik diep van binnen wat goed voor mij is. Ik goed mezelf dit cadeautje, ik gun mezelf nieuwe energie, ik gun mezelf kracht, ik gun mezelf een helder geest, ik gun mezelf om te pieken en te excelleren. Dus neem ik tussen elke afgeronde taak, een pauze. Een pauze zodat mijn lichaam kan herstellen, tot rust kan komen en nieuwe energie op kan doen. Een pauze in een vorm van yoga, wandeling door prachtige natuur of met een boek lekker languit op de bank. Want ik wil leven als een sprinter!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *